Composition in Nand Raag

प्रीतम मोहे, तेरे बिना, जिया न लागे

आ मिल जा

क्यु मोसे झूठी आस बँधायी

प्रेम का क्यु मनमे दीप जलाया

आ मिल जा

ध्यानस्थ झाले श्रीगजानन

मधुरा मराठेने पोस्ट केलेल्या चित्रावर मी आधी दोन ओळी लिहिल्या होत्या. आता दोन ओळींची एक छोटी कविता झाली आहे आणि "बाप्पा परत कुठे जातात आणि काय करतात?" याचं एक (काल्पनिक) उत्तर सापडलं. 

वृक्षोदरी रुद्राक्ष लेऊन

ध्यानस्थ झाले श्रीगजानन

दहा दिवसांचा आंनद सोहळा

भक्तजनांचा जल्लोषित मेळा

देता निरोप हृदयस्थ होऊन

गहिवरून आले श्रीगजानन

भाद्रपदी पुढल्या भेटण्या सर्वा

मने सुखवाया येईल सुखकर्ता

तोवर या भेटीचे करावया चिंतन

ध्यानस्थ झाले श्रीगजानन

PC: Madhura Marathe

असेल कारे देवा

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

नरकात तर ना जाणार नाही थोड्या चुकीमुळे?

गणिताच्या पेपरमध्ये केली होती नक्कल

बरे-वाईट कळण्याची नव्हती तेव्हा अक्कल

शिक्षकांचा बेदम मार, शिक्षा नाही का पुरे?

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

पहिल्या नोकरीच्या अर्जात, झाली थोडी गफलत

साठातला सहा उलटा होऊन, झाले टक्के नव्वद

त्यावर झाली निवड, पण टिकलो राबल्यामुळे

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

पाहायाला गेलो होतो, सुगरण छानशी बायको

श्रीमंती सासरेबुवांची, त्यावर जास्त भाळलो

आनंदे नांदवला संसार, वाढवली चार मुले

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

झाले आता वय उतार, दुखणी दहा हजार

तरी कधी मित्रांसोबत, घेतो पेग दोन-चार

मेरे जैसे दोस्त भी अपने, राज कैसे खुले ?

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

नाही भांडण तंटा, नाही वृत्ती राजकारणी

घोषणा एका पक्षाच्या, पण मत विरोधकासी

नाकासमोर चाललो सरळ, ना कुणा दुखवले

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

दिवाळी

पुन्हा तो फराळ, पुन्हा ती रांगोळी,

शुभेच्छा देत येति, पुन्हा त्याच ओळी

तोच साज लेऊन येते दरवर्षी दिवाळी

तरी नित्य भासते जराशी निराळी

नवे छंद, नवा ध्यास, अनुभव नवा

नव्यानेच जीवनाचा आस्वाद घ्यावा

जुन्या नात्यांमध्ये यावा नव्याने ओलावा

नव्या चैतन्याचा दीप मनी पेटवावा

कोयल की कूक

 """"".  

"'.   

"मुव्ही बघायला जाऊ. तू चौकात येऊन थांब". इंजिनियरिंग पासूनच्या एका जुन्या मित्राचा फोन आला. मी चौकात येऊन थांबलो. स्कुटर, रिक्षा, कार अश्या वाहनांची रेलचेल चालू होती. गाड्यांचा, हॉर्नचा आवाज येत होता. त्यातच एक आवाज आला " कू... क, कू... क, कुक कुक कुक कुक'. दृष्टीस कवचितच दिसणारी पण आपल्या आवाजाने मोहून टाकणारी कोकिळा गात होती. उंच इमारतीच्या या जंजाळात, गाड्यांच्या गोंगाटात कोळीळा अजून गाते, हा माझ्या 'अनिवासी' मनाला एक सुखद धक्का होता. मी मोबाईल काढून sound recorder वर तो आवाज रेकॉर्ड केला. नंतर उशिरा घरी आलो तोपर्यंत या कवितेने मनात घर केले होते

पुराने रास्तों का चेहरा बदल गया
नये रस्तों का जंजाल हो गया
तरक्की की दौड मे, कोई रईस,
तो कोई पुरा कंगाल हो गया

ऊँचे मकानों की भीड जम गयी
पेड पौधो की छुट्टी हो गयी
सिमेंट के एनक्लेवस या गार्डनो मे
बहार तो जैसे आने से रह गई

क्या यही मेरा पुराना शहर हैं ?
दिल मे सवाल उठा, तो कही से
कोयल की उंची कुक सुनाई दी
और दिल को तसल्ली हो गई

दुनिया चाहे कितनी ही बदले
मौसम तो आते जाते रहेंगे
बहारे हमेशा आती रहेगी
और कोयल कूक देती रहेंगी

सुरेश नायर

४/२०१९