पुन्हा एकदा

 

कधी वाटते पुन्हा एकदा, मागे जाऊन प्रेम करावे

आंधळ्याने अनुभवले जे, डोळसपणे पुन्हा करावे

विशीतल्या त्या प्रेमामध्ये, धुंदी, कैफ, नशा होती

स्वप्नांच्या रेशीम शालीला, सत्याची झालर नव्हती

अजाणते होतो जरी का, निरागस परी भाव ते होते

नजरेचा एक कटाक्ष इतुके, हृदयावरती घाव होते

काळाचे मग येता सावट, प्रेमावर शेवाळे पिकले

नव्याची नवलाई गेली, सारे कसे रुळते झाले

अधीरतेचे उधळण होते, मंथरलेल्या भेटीत आधी

दिनरात्रीच्या सहवासात, दोन जीवांची झाली कोंडी

नकळत एक अंतर आले, आपण दोघे तु-मी झाले

"ये कहा आ गये हम" असे, दोघा मनी चाटून गेले

वाहूनी जावा काळ मधला, सैल व्हावी गाठ आताची

पुन्हा नव्याने भेटावे अन, पुन्हा फुलावी वेल प्रितीची 

सुरेश नायर

Dec 2025

उंच उंच माझा झोका

 

उंच उंच माझा झोका, झोका बांधला आकाशाला
झोका चढता, उतरता झाला पदर वारा-वारा

झोक्याला देते वेग, पाय टेकून धरणीला
लाल मातीच्या परागाचा, रंग चढतो पावलाला

झोका चढतो पूर्वेवर, जाईजुईंनी सावरीला
दंवा धुक्याचा शुभ्र साज, अंगावरती चढविला

झोका चढतो पश्चिमेला, वेल लालन देते तोल
मोकळ्या केसांमधे, गुंफी सनया लाल लाल

झोका चढतो उंच उंच, पाय पोचती मेघांवरती
इंद्राच्या डोहावरी, लाल पाखरे पाण्या येती

झोका चढतो उंच उंच, मला थांबता थांबवेना
गुंजेएवढे माझे घर, त्याची ओळख आवडेना

फार वर्षापूर्वी पद्मजा फेणाणी यांचा "घर नाचले नाचले" हा गीतसंचय आला होता ज्यात त्यांनी इंदिरा संत यांची ही कविता सुंदर गायली होती. काळाच्या ओघात ते गीत माझ्या विस्मृतीत गेले होते. 

नुकताच मी पेरू या देशाची सैर करून आलो. तिथे भ्रमंती करत असताना एके ठिकाणी एक डोंगराच्या अगदी कडेला दोन मोठाले झोके होते. झोका घेताना त्याची अर्धी चक्री वर डोंगरावर, तर अर्धी खालच्या दरीवर असे होते. त्यावर बसून मी आपली झोक्यावरची आठवेल ती गाणी गुणगुणत होतो त्यात एकदम हे गीत आठवले. मग पुन्हा एकदा ते गाणे शोधून मी काही वेळा ऐकले. आधी ऐकले होते तेव्हा मला त्यातले फारतर संगीत सौंदर्य जाणवले होते. पण पुन्हा ऐकताना मला त्यातले काव्य सौंदर्य भावले. 

इंदिराबाईंच्या बहुतेक कविता तरल, भावनाप्रधान असतात. साध्या तरी सुंदर शब्दात वरवर हलक्या वाटणाऱ्या या कविता काहीतरी खोल भाव सांगून जातात. ही कविता देखील मला तशीच वाटली. आधीची सर्व कडवी, आणि शेवटच्या कडव्यातली पहिली ओळ वाचून असे वाटते की एखादी स्त्री झोक्यावर मुक्त आनंद घेत आहे. आणि ते करताना तिची कल्पनेचे फुलपाखरू निरनिराळे भाव व आभास अनुभवत भिरभिरत आहे. 

पण शेवटच्या ओळीवर मी काहीसा थबकलो. "गुंजेएवढे माझे घर, त्याची ओळख आवडेना". आधी सर्व काही छान, आनंदी, positive भाव असताना या शेवटच्या वाक्यात काहीतरी आवडत नाही हा negative विचार कशाला? मग विचार करता मी त्याचा असा अर्थ लावला - पुर्वी स्त्रियांचे विश्व हे घरापुरतीच मर्यादित असे. घर सांभाळायचे, घरच्यांचे करायचे हाच नियमित राबता असे. घराबाहेरचे विश्व काय असते, कसे असते याचा अनुभव त्यांना वंचितच असे. पूर्ण घर सांभाळण्याची क्षमता असतानादेखील एक अर्थी त्यांना आश्रित, पुरुषांवर निर्भर असेच मानले जायचे. मग असे वाटले की या कवितेतल्या स्त्रीला झोका घेताना जी मोकळीक, स्वातंत्र्य, मुक्तता वाटते, जिला बाहेरच्या विस्तारित जगाची दृष्टी लाभते, तिला मग स्वतःचे ते घर गुंजेएवढे छोटे वाटायला लागते आणि त्याची ओळख आवडेनाशी होते. 

आज सुदैवाने ती परिस्थिती नाही. स्त्रियांना स्वातंत्र्य आहे, घराबाहेर पडून इतर क्षेत्रात आपला ठसा उमटवायला अनेक संधी आहेत. पण जगात सर्वच लोकांना, मग ते स्त्री असो वा पुरुष, असे स्वातंत्र्य आहे का?  "परवशता पाश दैवे ज्यांचा गळा लागला" ही जगात बऱ्याच ठिकाणी अजूनही वस्तुस्थिती आहे. त्यांचे घर अजून गुंजेएवढेच आहे. त्यांचा झोका अजून उंच जायचा आहे. 

पुन्हा कवितेवर येत मी इतकेच म्हणेन की कविता आणि त्याचा अर्थही झोक्या सारखा मुक्त असतो. कवीला अमुक एक अर्थ अभिप्रेत असेल तरी वाचकाला हवा तो (logical) अर्थ लावायचे स्वातंत्र्य असते. केवळ त्यामुळेच कविता जुनी, शिळी न होता ताजी, relevant राहते. 

सुरेश नायर 
१७ ऑगस्ट '२५

(गुंज माहिती)

एक कोना

This twilight moment at home was worth a click and inspiring

दिवानखाने का एक कोना है, 
मेरा दोस्त, हमदर्द और साथी

सुबह की ताजा गरम चाय
या शाम के बर्फीले प्याले
इसिके साथ चंद लम्हे दूर
होते है जिंदगी के झमेले

ना कभी कुछ केहता हैं
बस इशारे देता रेहता है
सुबह की किरन ओढे या
शाम के साये में लिपटे

कभी साथ रेहके भी होता हुं 
मशगुल टिव्ही, किताबों में 
पर शिकवे गिले होते नहीं 
बस एक समझौता है हममें 

घरमें चाहें लोग हो कितने
घर चाहें बडा हो कितना
हर किसिको चाहिए होता
बस अपना एक कोना

सुरेश नायर

५/१०/२०२५

एक फांदी चार पक्षी

एक फांदीवर चार पक्षी एवढ्या visual वर सुचलेली एक कविता. कधी कधी कविता आपसूक स्वतःचे एक वळण घेते, आपला तसा हेतू नसला तरी..

एक फांदी चार पक्षी
एक काळा एक पांढरा 
एक करडा एक वेगळा

काळ्या पांढऱ्याचे जुळेना सुत 
अन करडा वाहे मधोमध
पण वेगळा वेगळाच राही
त्यासी कोणी विचारत नाही

वेगळ्याचे रंग आहेत कितीक
तरी नाही कुणा त्याचे कौतुक
वेगळ्याशी कुणी ना करे हो सलगी 
वेगळ्याचा जगी नाही कुणी वाली

किती रंग पिसांचा जरी निराळा 
जरी बोल प्रत्येका गळा वेगळा
तरी पाही जो त्या पडे हेच दृष्टी
एका फांदीवर आहेत चार पक्षी

सुरेश नायर

2/१९/२०२५

ये पावसा

ये पावसा मेघांचा रथ करुनी

भेटून जा तू आनंदे बरसोनी 

संकेत देई माती मृदगंध शिंपडूनी 

वाराही गाई गाणी येणार तू म्हणोनी

सृष्टीच आहे सारी तुजसाठी आतुरली 

अवघाच आसमंत जावा असा भिजुनी

बीज अंकुरावी आणिक बहरू दे वृक्षवेली

भिजल्या मनी फुलावी आशेची पल्लवी

आज दिल कुछ सूना सूना है

A poem I wrote inspired by the light and shadows as I sit in the living room sometimes in the late evening hours. First it was just the words, then narration and then putting it together with pictures....

आज दिल कुछ सूना सूना है

बेवजह मुड ही कूछ ऐसा है

सोफे पे पडे, शाम के साये

देखता हुं देर तक अंधराते 

यू तो अब वक्त हो गया है
बत्तीयोंके शोंख उजालों का
पर शाम रात मे घुल गई 
और बत्तिया जलने से रही

बस युही यहापर लेटे लेटे
याद आती हैं वो गुजरी शामे
आहटे आते जाते पैरोंकी
आवाजें हसने गुनगुनानेकी

रसोई से लेहराती खुशबूए 
बर्तनोंकी की खडखडाहट
कही नल से बेहता पानी
हर आवाज जानी पेहचानी

आखिर घर घर नहीं होता
दिवारें, दरवाजें, झरोखोंसे 
सोफा, टीव्ही, रंगिन परदोंसे
तसबिरोंसे, चूनींदे पौधोंसे

घर जिता है, सांसे लेता है
किसीके ऊसमे होने से
घरका घरपन मेहसुस होता है
किसिके होनेके ऐहसास से

अब लगता है घर खो बैठा है
अपनी जिंदा धडकती रुह
बाकी है कुछ बेजान चीजे
जिनमे शायद मैं भी एक हुं 

सांताची भेट

X'mas to all. Forget the gifts🎁, enjoy the spirit.🎄🔔🎊

शेकोटीच्या जागेपाशी, बांधून ठेवले मोजे
दूध ठेवले पेल्यामध्ये, कुकीज केले ताजे

रात्री कधी झोपले असता, घेऊन मोठे ओझे
हळूच येऊन गेला सांता, घेऊन गेला मोजे

ठेऊन गेला चिट्ठी एक, होते जिथे मोजे
लिहिले होते चिट्ठीमध्ये, "ऐका, अहो राजे

कुणाच्या खांद्यावर, कुणाचे ओझे
फुकट भेटी वाटत फिरणे, वय नाही माझे

कष्ट करून घाम गाळ, होईल बरे तुझे
पुढल्या वर्षी ठेवणार नाहीस, म्हणून नेतो मोजे"

सांताने काही दिले नाही, म्हणू तरी कसे?
देऊन गेला धडा खरा, आभार आहेत त्याचे

सांताविना नाताळात फार, वाटेल उदासवाणे
भेट, बक्षीस काही नको, पण भेटीस नक्की येणे

नौका

शंखमुखम येथील किनाऱ्यावर घेतलेल्या फोटोवरून सुचलेली कविता...

नववधूपरी नटूनी थटूनी, तीरावरल्या वाळूवरती

वाट पाहते मी एकांती, कधी सागरा येईल भरती

स्थिर जरी हा असे किनारा, वाळू देई ऊब निवारा

तरी न वाटे मनी दिलासा, खिळून दृष्टी असे सागरा

तीरावर जरी माहेर माझे, पाण्यावर संसार विराजे

लेणे ल्याले सौभाग्याचे, नितळ, अथांग सागराचे

वादळ, वारा, विशाल लाटा, वाहीन त्यातून काढीत वाटा

भय, काळजीस देऊन फाटा, सागर असता पाठीराखा

जन्मच सारा असाच जावा, हसत गात नित हिंदोळावा

एके दिनी मग विलीन व्हावा, सागरहृदयी खोल तळाला

Like a newlywed bride, I await on the sandshore

All alone by myself, for the high tide to return

The shore offers stability, the sand, warmth & comfort

The mind still feels restless, eyes remain focused on the ocean

The shore is my parental home, the water is my marital abode

I remain committed forever, to the clear, vast ocean

Through storms & churning waves, I will wade finding my way

Without fear or any worries, The ocean, my guarding companion

Let the life be spent this way, Smiling, Singing, Swaying

Until one day I will lay to rest, Deep under, in the heart of the ocean

Suresh Nair

कधी कधी होते असे

एकदा सहज मी तलतचं "जलते हैं जीसके लिए" जरा वेगळ्या उडत्या चालीत गुणगुणायला लागलो. मग काही दिवसांनी विचार आला की आपली चाल आहे तर त्यावर आपलेच शब्द घालावे आणि त्यातून हे गीत घडून आले.

कधी कधी होते की असे, लागते कशाचे पिसे 

ध्यानी मनी मग एकच ते, दुजे काही न सुचे

 कधी वाटे उंच आकाशी झेप घेत पंख पसरावे 

कधी वाटे हलके हलके पाण्यावरी मी तरंगावे 

कधी वाटे शाल पांघरुनी शेकोटीशी हात उबवावे 

अन गुणगुणत अंगाई, कुणी शांत मज निजवावे 

कधी यावा सूर्य हाताशी कधी सजावा चंद्र शिरी 

कधी वेचू तारे यावे भरभरूनी माझ्या ओंजळी 

कधी अणुमात्र होऊन मी हरवावे न पहावे कुणी 

कधी पहावे तिथे मी असो विश्वची घ्यावे व्यापुनी 

कधी हसावे स्वतःवर मी कधी रडावे कुणासाठी 

कधी थोपटावी पाठ कुणी हात धरावा कुणी पाठी 

कधी कुणा देत आधार, व्हावे कुणाची कधी काठी 

कधी जगावे स्वतःसाठी, कधी मरावे कुणासाठी

नाव

या जगात नाव / brand याला जास्त महत्त्व दिले जाते. कुठल्याही गोष्टीचे मोल ते कुठल्या नावाशी जडले आहे त्यावरून ठरते. मग ती गोष्ट फोन असो, व्हिस्की असो की एखादे चित्र, शिल्प किंवा कथा, कविता असा साहित्यप्रकार असो. 'सुरेश भट' यांच्या नावाखाली त्यांची नसलेली एखादी कविता फेसबुक, व्हॉट्सॲप वर वाचकांचे लक्ष वेधून घेते पण ' सुरेश नायर' या नावाशी जडलेली एखादी खरीच चांगली कविता देखील आंतरजालात एखाद्या ब्लॉगवर धूळ खात, दुर्लक्षित राहते. 

ही कविता लिहिताना जरी माझा इतका मुद्देसूद संदर्भ द्यायचा हेतू नसला तरी कुठेतरी ही बोच मनाच्या डोहात तळ ठोकून आहे हेही तितकेच खरे.

नाव विसरून जगायचंय मला

निनावी होऊन फिरायचंय मला  
ज्ञात्याची सीमा ओलांडून पार

अज्ञात्यात गुप्त शिरायचंय मला   
 
नाव म्हणजे डोक्यावरचे ओझे

 गळ्यात बांधलेला मोठासा दगड 
पाठीशी जडलेला अवजड नांगर 

सर करावयाचा भला मोठा डोंगर  

कधी कधी मी माझं नावच विसरतो

नाही तर विसरायचं सोंग तरी घेतो
पण सहज कुणी विसरू देत नाहीत

कारण ओळखतात तर नावानेच
 
शेक्सपियर म्हणतो नावात काय

नावाशिवाय गुलाब गुलाब असतो
गुलजार म्हणतात नाव होईल गुम 

आवाजच आपली ओळख असते

पण ओळख ही आठवण्यावर असते

ओळखीच्या गोत्यात जग फसते  
कॉलेजातला जुना जिवलग दोस्त

आपली मर्सिडीज थांबवून उतरतो

शेयर केलेला एक चहा आठवत

तुम्ही हाक मारता 'अरे पप्या तू!’ 

आणि तो म्हणतो ‘माफ करा पण

आपलं नाव काय म्हणालात?’

सगळी नाती नावातच अडलेली,

 खोटी लक्षणं नावामागे दडलेली
नावाशिवाय जगायचं म्हणतोय

असूनसुद्धा नसायचं म्हणतोय

सुरेश नायर

शहर

Inspired by the mood and atmosphere of T. S. Eliot's  poem "Rhapsody on a Windy Night". That poem is much deeper about memories and boredom/ futility of everyday life.

निरव मध्यरात्र, अंधूकसा निर्जन रस्ता 

एखाद कुठेसा, दिवा जळे लुकलूकता

दुरून कुणी पुसटसे, हलकेच खाकरते

दबकत एक काळे, मांजर आडवे जाते

दिवसाची ती गजबज, वाहनांची येजा

रात्रीच्या समयी, ना खुणा उरे कशाच्या

रित्या उंच इमारतीत, दिवे लखलखलेले

बाहेर धुरकट अंधारात, सारे ओसाडलेले

अब्जावधींच्या इथे, होतात उलाढाली

झोपत असतात रात्री, फुटपाथवर कोणी

विराण वाळवंट की वारूळ प्रत्येक शहर

विरोधाचा चाले जिथे, खेळ रात्रौप्रहर

सुरेश नायर

मी श्याम वेडी

खूप दिवसांपासून पहिल्या दोन ओळीत अडकलेलं हे गीत आज आपसूक पूर्ण झालं. 

राधेचा ऐतिहासिक किंवा महाभारत वगैरे ग्रंथात असा संदर्भ नाही. ती मुख्यतः कविकल्पनेतच आढळते, कृष्णाची प्रेयसी, प्रेमाचं प्रतीक म्हणून. त्याच भावनेतून लिहिलेलं...

मी श्याम श्याम श्याम श्याम श्याम वेडी
ज्याचे नाव नाव नाव नाव माझे ओठी
बांधल्या जयाशी जन्मोजन्मीच्या गाठी
झुरते सदा मी ज्याच्या भेटीसाठी 

जो व्यापतो या पृथ्वी अन नभात
जो व्यापतो साऱ्या जनामनात
रुक्मिणि, सुभद्रा, मीरेचा तो नाथ
पण प्रेमसखा तो केवळ माझ्यासाठी

ना इतिहासी मी नाही पुराणात
की कल्पनाच जी स्फुरली कविमनात
हे सत्य तरी या साऱ्या असत्यात
राधा प्रेयसी एकच ती कृष्णाची

असेल कारे देवा

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

नरकात तर ना जाणार नाही थोड्या चुकीमुळे?

गणिताच्या पेपरमध्ये केली होती नक्कल

बरे-वाईट कळण्याची नव्हती तेव्हा अक्कल

शिक्षकांचा बेदम मार, शिक्षा नाही का पुरे?

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

पहिल्या नोकरीच्या अर्जात, झाली थोडी गफलत

साठातला सहा उलटा होऊन, झाले टक्के नव्वद

त्यावर झाली निवड, पण टिकलो राबल्यामुळे

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

पाहायाला गेलो होतो, सुगरण छानशी बायको

श्रीमंती सासरेबुवांची, त्यावर जास्त भाळलो

आनंदे नांदवला संसार, वाढवली चार मुले

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

झाले आता वय उतार, दुखणी दहा हजार

तरी कधी मित्रांसोबत, घेतो पेग दोन-चार

मेरे जैसे दोस्त भी अपने, राज कैसे खुले ?

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

नाही भांडण तंटा, नाही वृत्ती राजकारणी

घोषणा एका पक्षाच्या, पण मत विरोधकासी

नाकासमोर चाललो सरळ, ना कुणा दुखवले

असेल कारे देवा मला स्वर्गाचे दार खुले?

दिवाळी

पुन्हा तो फराळ, पुन्हा ती रांगोळी,

शुभेच्छा देत येति, पुन्हा त्याच ओळी

तोच साज लेऊन येते दरवर्षी दिवाळी

तरी नित्य भासते जराशी निराळी

नवे छंद, नवा ध्यास, अनुभव नवा

नव्यानेच जीवनाचा आस्वाद घ्यावा

जुन्या नात्यांमध्ये यावा नव्याने ओलावा

नव्या चैतन्याचा दीप मनी पेटवावा

कोयल की कूक

 """"".  

"'.   

"मुव्ही बघायला जाऊ. तू चौकात येऊन थांब". इंजिनियरिंग पासूनच्या एका जुन्या मित्राचा फोन आला. मी चौकात येऊन थांबलो. स्कुटर, रिक्षा, कार अश्या वाहनांची रेलचेल चालू होती. गाड्यांचा, हॉर्नचा आवाज येत होता. त्यातच एक आवाज आला " कू... क, कू... क, कुक कुक कुक कुक'. दृष्टीस कवचितच दिसणारी पण आपल्या आवाजाने मोहून टाकणारी कोकिळा गात होती. उंच इमारतीच्या या जंजाळात, गाड्यांच्या गोंगाटात कोळीळा अजून गाते, हा माझ्या 'अनिवासी' मनाला एक सुखद धक्का होता. मी मोबाईल काढून sound recorder वर तो आवाज रेकॉर्ड केला. नंतर उशिरा घरी आलो तोपर्यंत या कवितेने मनात घर केले होते

पुराने रास्तों का चेहरा बदल गया
नये रस्तों का जंजाल हो गया
तरक्की की दौड मे, कोई रईस,
तो कोई पुरा कंगाल हो गया

ऊँचे मकानों की भीड जम गयी
पेड पौधो की छुट्टी हो गयी
सिमेंट के एनक्लेवस या गार्डनो मे
बहार तो जैसे आने से रह गई

क्या यही मेरा पुराना शहर हैं ?
दिल मे सवाल उठा, तो कही से
कोयल की उंची कुक सुनाई दी
और दिल को तसल्ली हो गई

दुनिया चाहे कितनी ही बदले
मौसम तो आते जाते रहेंगे
बहारे हमेशा आती रहेगी
और कोयल कूक देती रहेंगी

सुरेश नायर

४/२०१९

कविता

शेवटी कविताच ती, सुचली तर सुचली

नाहीतर रुसून, कोपऱ्यात बसली

कितीही मनावले, अन केली विनवणी

हटून बसते बापडी, देत हुलकावणी

मग सहज नकळत, कधी येते सामोरी

आपण मात्र धरावी, तोवर थोडी सबुरी

कारण असतेच ती, फुलपाखरासारखी

स्वैर भटकणारी, जणू एक शब्दपरी

येते तेव्हा देऊन जाते, सुंदरसे नजराणे

गजल, रुबाई, अभंग, ओवी, कधी केवळ गाणे

सुरेश नायर

२ जुलै , २०१७

जेवढ्यास तेव्हढे

ज्याला असतो कधी अर्थ

त्याचा होतो जेव्हा अनर्थ

तेव्हा वाटते ते सारे 

कसे होते व्यर्थ व्यर्थ

सर्वास नसतो कधी अर्थ

सर्वच नसते कधी पूर्त

पदरात पडलेले असते

जेवढ्यास तेव्हढे सार्थ

सुरेश नायर

५ जून, २०१७

Denial is one way of dealing with a broken heart. Thanks to Tina Turner's song lines "What's Love Got To Do With It" which gave me the basis for this poem

मैं उनसे मिला, वो मुझसे मिले

आखें चार हुई दिल भरमाया

इसमें प्यार कहा से आया?

धडकने दिलकी तेज हुई

चेहरे पर जरा पसिना छाया

इसमें प्यार कहा से आया?

आपस में कुछ बाते हुई

खबर न रही वक्त कैसे गया

इसमें प्यार कहा से आया?

कब दिन गया कब शाम ढली

जब रात हुई तो होश आया

इसमें प्यार कहा सें आया?

अलविदा बिन वो चल पडे

नाम पूछा नहीं फिर याद आया

इसमें प्यार कहा सें आया?

बरसो पुरानी बात हैं लेकिन

बस युही आज खयाल आया

इसमें प्यार कहा सें आया?

कशाला उद्याची बात

कशाला उद्याची बात, म्हणतो पतंग आकाशात
मुक्त मोकळे उडेन, जोवर पडे न गोते खात 

कशाला उद्याची बात, म्हणते समईमधली वात
आजच म्हणते घेईन, पूर्ती न्हाऊन प्रकाशात

कशाला उद्याची बात, गाती फुले एकसुरात
फळे होऊ कि निर्माल्य, कशास निष्फळ वाद

कशाला उद्याची बात, नाही अर्थ उगा पुसण्यात
निसटून जाती बघ फुकाचे, क्षण मोलाचे त्यात

एक श्रावण असाही

एक श्रावण असाही मनाच्या कोपऱ्यात

घालतो झिम्मा कधीही हवे तेव्हा वर्षात

कोण जाणे केव्हा तो येईल सामोरात
मखमली हिरवाळीत कि इंद्रधनु रंगात

मेघ दाट आषाढी अन वैशाखी वणव्यात
लपालपी, शिवणापाणी  खेळतो दंगात

भिजलेल्या उन्हात किंवा सोनेरी पावसात
आठवांच्या सरी बरसती रिमझिम नयनात

ओळखीच्या गाण्यांचे शब्द फुटे ओठात
जुने सूर फिरुनी पुन्हा फेर धरी कानात

मागे कधी, कधी पुढे, कधी भुई गगनात
झोके घेत, हिंदोळत, छळें मला दिनरात

एक श्रावण असाही हृदयाच्या कोंदणात
सखासोबती उरून राही माझा एकांतात

सुरेश नायर
9/2016