प्रियकर

 देखता  लोचनी, गुंफलो  वचनी

गेलो  हरपुनी पाहता तुला

सोडून जगाला, विसरून स्वतःला

तुझाच  झाला प्रियकर  हा

तृषित मनात, आनंदतुषार

आनंदघन कि बरसला

पहिल्या प्रीतीची, पहिली सर

पालवी पहिली ये बहरा

  

सुरेश नायर

प्रीत

श्रीरंगाने  मारला  खडा

घट  शिरीचा  फुटला

नखशिखांत  भिजले,  पुरी  मी 

तोलही  माझा  सुटला

यमुनातीरीच्या  वाळूवरती

पडले   कशी   कळेना

जाऊ  कशी  आता  घरी  मी

असह्य  या  वेदना

गर्द  रान  हे  दाट  सभोती

संध्येच्या  वेळेला

अडले  कशी  मी  या  एकांती

सखीही  ना  संगतीला

श्रीरंगाला   मग   पाहवेना

दीनवाणी  मम  स्थिती

उचलून  घेता  बाहुत  त्याच्या

बहरून  आली  प्रीती

या  प्रीतीचे  रूप  चिरंतन

युगायुगांची   बाधा

लक्ष  गौळणी  गोकुळी  जरी  का

एकच  वेडी  राधा

सुरेश नायर

(१९८९)

पश्चिमेला सूर्य ढळला

'तिन्ही सांजा सखे मिळाल्या' जेव्हा मी पहिल्यांदा ऐकलं त्यावरून हे गीत सुचलं. सुरुवात जरी तशी असली तरी पहिल्या ओळीनंतर चाल बदलते. 

पश्चिमेला सूर्य ढळला

दही दिशा अंधारल्या

नभी तारका उगवल्या

गार वारा कुठून आला

कुणी माझ्या मनास ऐसा

हळुवार स्पर्श केला 

जाई जुई उमलल्या

रातराणीस कैफ चढला

गंध चोहीकडे पसरला

मनी माझ्या तरंग उठला

छाया वृक्षतृणांच्या

झाल्या दाट काळ्या

सागर हा शांत झाला

परी लाटा मनी उसळल्या

Twilight

Slowly the sun is hiding

Behind the mountain peaks

The twilight light is resting

Over the tops of trees

The doves and the sparrows

Are returning to their nest

The rabbits in their burrows

In peace, are taking rest

The flowers fall silent

Below the trees they lie

Their sweet, mild fragrance

Is filling the air with joy

Soon the night will join

With darkness in the woods

Alone the moon will shine

In sky clear of clouds

Suresh Nair

1987