अंगणात पारिजातकाचा सडा पडे, कधी फुले वेचायला येशील इकडे (When will you come, to pick the flowers from my garden)
Wednesday, May 25, 2022
Saturday, May 21, 2022
अक्षय गाणे, अभंग गाणे
रात्रीचे 10-11 वाजलेले. पूर्वीच्या आमच्या वाड्यात शेजारी कुणीतरी रेडीओवर छायागीत अथवा बेला के फुल लावलेलं. आर्त स्वरात तीचा आवाज येतो "छुप गया कोई रे दुरसे पुकारके"...
भेंड्या/अंताक्षरी खेळताना कुणी सुरू करतं "अजिब दास्ता है ये " आणि सगळे 'अं अं अं' करून कोरस धरतात...
गणपतीचे दिवस. चौकाचौकात मंडळाचे गणपती बसलेले आणि लाऊडस्पीकरवर "सुखकर्ता दुखहर्ता " किंवा "गणराज रंगी नाचतो" गात तिचा आवाज चौफेर घुमतो...
बाळ असताना आई मला "झिलमील सितारोंका" गात गात झोपवते. माझी वेळ येते तेव्हा मी माझ्या तान्ह्या मुलीला "ये रात ये चांदनी" गात झोपवतो...
"आयेगा आनेवाला" गाणारी मधुबाला, "आजा रे परदेसी" गाणारी वैजयंतीमाला, "ओ सजना" गाणारी साधना, "इन्ही लोगोने" गाणारी मीना कुमारी... मग हेमा, रेखा, राखी, झीनत, परवीन, पूनम, टीना, जुही, माधुरी, श्रीदेवी, काजोल, भाग्यश्री अश्या बहुपिढी नट्यांच्या ओठांवर गाणं गाताना सूर उमटतात ते तिच्याच आवाजात.
या जगात देव सर्वव्यापी असतो म्हणे. पण प्रत्यक्षात आपल्यासारख्या पामरांना तो दिसत नाही. लताचा आवाजही सर्वव्यापी आहे आणि (निदान आपण सर्व भारतीयांच्या) कानाला त्याचा पुण्यस्पर्श झालेला आहे व होत राहील. हे आपलं अहंभाग्य!
लताव्यतिरिक्त तिच्याआधी, ती असताना कितीतरी गुणी, उत्तम, गायक होऊन गेले व नंतरही होतील. त्यांची गाणी आपण रसास्वाद घेत ऐकतोदेखील. पण तिने सुगम संगीतात कुठेतरी एक benchmark स्थापन केलं. असं काय होतं तिच्या गाण्यात? खुपश्या गोष्टी नमूद करता येतील - वडिलांकडून आलेेला सांगीतिक वारसा, भक्कम शास्त्रीय पाया, सुरांचा आवाक (vocal range), स्वरांची शुद्धता, आवाजातला गोडवा, निरनिराळ्या भाषेत सहज गाता येणं, उत्तम रेकॉर्डिंगचं तांत्रिक सूत्र, शिवाय चिकाटी व शिस्तबद्धता.
पण यासाऱ्या पलीकडे तिच्या गाण्याची काहीतरी खासियत, काहीतरी गोम आहे की जेणेकरून ती गाणी आपल्याला भावतात. मग ते "लग जा गले असो", "रुक जा रात" असो, "दिल हुम हुम करे" असो की "दिया जले जा जले" असो. एखादा pause, एखाद अक्षरावर जोर किंवा हुंकार, कधी लाडिक आर्जव, कधी विरहांतीक आर्तता...या ना त्या प्रकारे त्या गाण्याचे सूर, त्याचे शब्द, त्यातले भाव आपल्या हृदयाला भिडून जातात. मग "बेकस पे करम" गाणारा आवाज फक्त लताचा नसून बेड्या घातलेल्या अनारकलीचा होतो, "चाला वाही देस" गाणारा आवाज सर्वकाही त्याग करून कृष्णाशी एकरूप होऊ पहाणाऱ्या मीरेचा असतो. "मुझे कुछ केहना है" किंवा "मेेरेे ख्वाबो में" गाणारी, कोवळ्या वयाची बॉबी किंवा सिमरन असते. ती गाणी पुन्हा पुन्हा न वीटता आपण ऐकतो.
हिंदी - मराठी चित्रपटात भलंमोठं यश पदरी असताना, गाण्यांच्या मागण्याची काही कमतरता नसताना दिदींची त्याबाहेरची कामगिरी तितकीच मोलाची आहे. भगवद्गगीतेतील अध्याय, संत ज्ञानेश्वर, तुकारामांचे अभंग/ विराण्या, मिराबाईंच्या रचना, गुरुबानी, गालिब व इतर ऊर्दू गजला, मराठी भावगीते, सावरकर गीते, शिवाय इतर भाषेतील विशेषतः बंगाली मधील गाणी या साऱ्याचा एक बहुमोल नजराणा आपल्या पदरी आहे. त्याचा अर्थ समजावून गायला, उच्चार शिकायला खचितच अधीक वेळ लागला असणार. म्हणूनच मी वर चिकाटी आणि शिस्तबद्धता ह्याचा उल्लेख केला.
तब्बल साठ-सत्तर वर्षे आपल्यावर स्वरांचा वर्षांव करून लता मंगेशकर नावाचा हा 'आनंदघन' नुकताच आपल्यातून दूर क्षितिजापल्याड गेला. स्वामी कादंबरीतली काही वाक्यं आहेत "आयुष्य किती जगलात, त्यापेक्षा ते कसं जगलात याला महत्व आहे. तसं नसतं तर चंदनाचे नावही राहिले नसते. साऱ्यांनी वटवृक्षाचे कौतुक केले असते". लतादीदी आपलं आयुष्य वटवृक्ष आणि चंदन दोन्हीला शोभेल असं जगून गेल्या. त्यांचा सांगीतिक वारसा एखाद्या वटवृक्षासारखा पारंब्या फोफाऊन उभा आहे, त्याचा सुगंध चंदनापरी पिढ्यानपिढ्या पसरत राहील. की स्वर्गातून देवाने आपल्यासाठी गाता-बोलता "स्वरांचा पारिजात" भेट पाठविला होता?
काही असो शेवटी तिच्या गळ्यातून ती जे सांगून गेली तेच खरं "अक्षय गाणे, अभंग गाणे, गाणे हे गाणे, माझे गाणे"
सुरेश नायर
4/2022
(महाराष्ट्र मंडळ डेट्रॉईट च्या 'स्नेहबंध' पत्रकात प्रकाशित लेख)
Sunday, April 17, 2022
नव्याने पुन्हा मी
On a recent roadtrip to Colorado and Utah I wrote this poem. It made sense to put it all together - photos & videos of the trip with the background of the song I was inspired to write during the trip, in my own voice.
Wednesday, March 16, 2022
कधी कधी होते असे
Wednesday, March 9, 2022
रात्रभर काल
फिरफिरुनी, जवळी कुणी, भास होत होते
Wednesday, February 23, 2022
नाव
ज्ञात्याची सीमा ओलांडून पार
नाव म्हणजे डोक्यावरचे ओझे
पाठीशी जडलेला अवजड नांगर
कधी कधी मी माझं नावच विसरतो
पण सहज कुणी विसरू देत नाहीत
शेक्सपियर म्हणतो नावात काय
गुलजार म्हणतात नाव होईल गुम
कॉलेजातला जुना जिवलग दोस्त
शेयर केलेला एक चहा आठवत
नावाशिवाय जगायचं म्हणतोय
सुरेश नायर
Friday, February 18, 2022
शहर
Sunday, January 2, 2022
हे सुंदर जग मी पाहून जाईन
Friday, November 12, 2021
मी श्याम वेडी
खूप दिवसांपासून पहिल्या दोन ओळीत अडकलेलं हे गीत आज आपसूक पूर्ण झालं.
राधेचा ऐतिहासिक किंवा महाभारत वगैरे ग्रंथात असा संदर्भ नाही. ती मुख्यतः कविकल्पनेतच आढळते, कृष्णाची प्रेयसी, प्रेमाचं प्रतीक म्हणून. त्याच भावनेतून लिहिलेलं...
ज्याचे नाव नाव नाव नाव माझे ओठी
बांधल्या जयाशी जन्मोजन्मीच्या गाठी
झुरते सदा मी ज्याच्या भेटीसाठी
जो व्यापतो या पृथ्वी अन नभात
जो व्यापतो साऱ्या जनामनात
रुक्मिणि, सुभद्रा, मीरेचा तो नाथ
पण प्रेमसखा तो केवळ माझ्यासाठी
ना इतिहासी मी नाही पुराणात
की कल्पनाच जी स्फुरली कविमनात
हे सत्य तरी या साऱ्या असत्यात
राधा प्रेयसी एकच ती कृष्णाची
Saturday, July 31, 2021
Virginia/ West Virginia Trip – July 2021
I have been wanting to do a loosely planned, flexible road trip for a while but somehow you always end up planning/ booking things well ahead when with family or a group. The year of 2020 and beginning of 2021 were hard socially and personally for me due to the Covid pandemic. I was seeking for a break which finally made me decide to take a short 5-day solo trip to Virginia and West Virginia, visiting some of natures and manmade wonders.
Below is short description of my day-by-day itinerary of my trip
Day/ Night 1 - I started driving after work with the intent of reaching Virginia Beach by morning. It was mostly pleasant though a long drive of almost 700 plus miles. Past Washington DC, I rested for few hours in a well trafficked rest area. As I got closer to VB there was much morning rush traffic. One I reached near the boardwalk I got a cheap full day parking in a church parking lot then headed to the beach.
Day 2 July 21 – It was a hot but beautiful sunny day. Before heading into the water, I decided to check out the boardwalk which is quite long (about 3 mi). So, I rented a bicycle for an hour instead of walking. It was fun casually biking on the boardwalk, checking out the King Neptune and other sculptures and features, taking pictures and resting in between. After returning the bike I headed to the beach and into the water. It’s surprising how much time you can spend in the water especially when the beach is crowded as it was that day. I spent about 3-4 hours in the water then got out and strolled on the adjoining street parallel to the boardwalk, eating a shawarma wrap lunch and window shopping. Later in the afternoon I headed back onto the beach and water.
As it got to evening the crowds thinned and I spent some time sitting on the beach sand watching sun and strolling on the boardwalk. Later I had dinner at a Mexican restaurant. By the time I finished dinner and came out it had started raining. It rained heavily for a while then stopped. I headed to a campsite I had booked at the First State Landing Park, which is adjoining the beach.
In hindsight I should have gone there sometime during the afternoon, checked everything out and set up my tent etc. By the time I reached it was @ 10 pm and dark and I had hard time even locating my site. I dropped the idea of setting up the tent and just decided to sleep in the car. It was surrounded by trees and the weather was hot and humid with hardly a breeze. I could not sleep and finally drove out near the camp office where it was somewhat open area.
Day 3 July 22 - I had not gotten a decent sleep but once it was dawn, I decided to check out the beach. A little walk through some grassy land and beach was out there with a beautiful sunrise ahead. Unlike the boardwalk area beach this was quite secluded with only few people walking together or with their dogs. I had a long walk on the beach and then spent some time in the water. Afterwards I had a shower and cooked up some tea and breakfast on a camp stove. Once finished with cleaning up I was ready to head out.
My plan was to visit Shenandoah National Park next day, so I was going to stay near the southern entrance named as Rockfish Gap which would allow me an early entry and whole day of exploring the Skyline Drive and the park. It was about 200 miles distance and drive of 3.5 hrs., and I arrived by midafternoon at my hotel. Since there was lot of time, I decided to visit Luray Caverns which had good reviews.
The cavern experience was spectacular with amazing formations at display everywhere. The mirrored pool or dream lake with stalactite formations reflected and mirrored in still standing water below was amazing. The wishing well, Saracen’s Tent, the great stalactite organ are all amazing and worth the visit. I was glad I was able to make this visit. Back to the hotel by evening I was ready to explore the Skyline Drive the next day.
Day 4 July 23 – I was up early next day and at the South entrance of the Shenandoah National Park by 7 ish in the morning, too early for anyone to be at the entrance gateway checkpoint. The Skyline drive is a 105-mile parkway road that runs north-south through the Blue Ridge mountains and the entire length of the Shenandoah NP. It is a two-lane undivided road; the speed limit is just 35 miles and there are several overlook points which give you a scenic view of the mountains and the valley and access to make hiking trails.
The day was pleasant and clear, the surrounding forest lush green and there was hardly anyone as I pulled into multiple overlook points. The silence, with only sound of wind or occasional birds or insects, was just right to put your mind in peace and meditative mode. I wasn’t in a hurry and took my time slowly driving looking at the surrounding forest and was able to see many deer, birds and even a hawk on the road pecking at some dead animal. What I really was expecting to see was a bear, of which Shenandoah has plenty. It was also something which made me nervous about hiking alone though plenty of Appalachian Trail hikers’ hike through this forest without much concern about the bears.
Along with the drive I was able to do Bearfence Trail and the Dark Hollow Falls trail. They were short to medium intensity trails with the Bearfence trail having a rock scramble and Dark Hollow trails having waterfalls which was especially interesting for me being always interested in water. I wish I would have done more hiking, but I didn’t want to push too much in one day. By the time I had finished the Dark Hollow falls trail it was later afternoon and I went a bit farther and turned back around 80 miles back to south entrance. After getting out of the park before heading out to my hotel I decided to check out the Natural Bridge landmark. The Natural Bridge in Virginia is a huge natural rock bridge.
Day 5 July 24- Full day Whitewater Rafting (class 3 to 5 rapids) in New River Gorge National Park ending right under the scenic, manmade New River Gorge bridge (one of the largest of its kind). Officially this is the newest NP in US.
Not planning accommodations ahead or worrying about restaurant lunch/ dinners everyday gave me lot of activity time, flexibility to adjust the schedule on the fly, stay on campsites or glamping in the car. Long drive was not at all a problem with a novel on Audible app and music to listen to, plus the wonderful mountainous roads with beautiful forests around. Also got to meet and talk with many strangers on the journey (even a Parsi guy who studied in Bharti Vidyapeeth, Pune!). By the end I was experiencing what John Denver wrote
Blue Ridge Mountains, Shenandoah River
Life is old there, older than the trees
Younger than the mountains, growin' like a breeze....."
Saturday, April 17, 2021
मूषकायन - एक कथाकथन
Sunday, April 4, 2021
नीलेसे कुछ फूल
A click from a short backpacking trip with some friends. Sometimes these hikes inspire me to write a verse or two.
Wednesday, February 24, 2021
Sunday, February 14, 2021
Beauty is in the eye of the beholder....
Monday, February 8, 2021
Friday, November 20, 2020
बागेमधला बाक एकला (A Solitary Bench in the Park)
A touching, short picture story in Marathi.
One of my friend, who is a keen photographer, posted this picture one day on Facebook of a solitary bench. This prompted me to write a 4 line verse. That was that until couple of years later I had to write something for a short skit and I used this as a base to come up with s storyline. The skit didnt happen as planned and with Covid restrictions I decided to do it in a abhivachan/ picture story form. Hopefully it captures the essence of love, loss and compassion in a meaningful way.
Sunday, November 8, 2020
पपा
साधारण चार वर्षांपूर्वी मी जैचई बद्दल लिहिलं तेव्हा पपांबद्दल देखील लिहीन असं ठरवलं होतं. पण राहूनच गेलं. ३-४ महिन्यांपूर्वी आमच्या बुक क्लब मध्ये आम्ही "A Man Called Ove" हे पुस्तक वाचलं आणि पपांची आठवण झाली पण पुन्हा राहून गेलं. मग अगदी परवा परवाच "भाई-व्यक्ती कि वल्ली" हा पुलंवर चित्रपट पाहिला आणि पुलं, भीमसेन जोशी, वसंतराव देशपांडे शिवाय फर्ग्युसन कॉलेज, प्रयाग हॉस्पिटल पाहून पुन्हा आठवण झाली आणि आता लिहावेच असे ठरवले.
हे वाचण्याआधी
ज्यांनी जैचई बद्दल वाचलं नसेल ते आधी वाचावं म्हणजे काही संदर्भ लागतील
जैचई
पपा म्हणजे
दिलीप जोशी. पण त्यांच्या कुटुंबातले आणि आमच्या वाड्यातले सगळेच लोक त्यांना पपा म्हणूनच
संबोधायचे. साधारण १९१९ सालचा त्यांचा जन्म असावा. ऐशींच्या दशकात कधीतरी त्याची एकषष्टी
झाली होती. मला जितक्या आधीचं आठवतंय तेव्हापासून मी त्यांना रिटायर असलेलंच पाहिलंय.
विचारायचं फारसं कारण नव्हतं पण माझ्या मते शिक्षण खात्याशी त्यांच्या नोकरीचा संबंध
होता. सेवादलातही बहुतेक काम केलं होतं. एकदा इंग्लंडला देखील जाऊन आले होते.
जैचई जर निरागस,
बालमनाची तर त्याहून पपा एकदम तटस्थ आणि शिस्थखोर स्वभावाचे. घरातल्या गोष्टी जागच्या
जागी ठेवायच्या, सर्वकाही रीतसर आणि नीटनेटकं ठेवावं याकडे कल. वाचनाची खूप आवड. शास्त्रीय
संगीताची आवड. त्यांना आठवले कि काही गोष्टी चटकन डोळ्यासमोरून जातात. एका लांबश्या
आरामखुर्चीत पुस्तक किंवा वर्तमानपत्र वाचत असलेले पपा, गॅलरीत येरझाऱ्या घालणारे पपा,
बुकमार्क म्हणून वापरायला जाडसर कागदाची कात्रणं करणारे पपा, त्यांच्या खास गोरेपान,
घाऱ्या डोळ्यांचे अप्पा पटवर्धन नावाच्या मित्राशी गप्पा मारत असलेले पपा…
माझ्या बहिणीशी
जसं जैचईशी अधिक सूत होतं तसं माझं पप्पांशी. आपल्या इथे शारंगपाणी पुस्तकप्रेमी आहेत,
तसे पपा होते. त्यांच्याकडे लहानसा पुस्तकांचा साठा देखील होता. माझी वाचनाची आवड त्यांच्या
घरीच रुजली आणि जोपासली गेली. ब्रिटिश कौन्सिल लायब्ररीचं सभासद व्हायला waiting
list असायची पण पपांनी त्यांचा ओळखीवर कि प्रिव्हिलेजवर मला membership मिळवून दिली.
रविवारच्या वर्तमानपत्रातल्या कोड्या मधला एखादा राहिलेला शब्द मी सोडविला कि एकदम
"वा बरोबर " असे काहीसे म्हणायचे. माझी पहिली कविता कॉलेजच्या मासिकात छापून
आली ती मी त्यांना दाखवली तेव्हा अशीच शाबासकी दिलेली. पं. भिमसेन जोशी, वसंतराव देशपांडे
यांचं गायन रेडिओ किंवा टीव्ही वर असेल तर लक्ष देऊन ऐकायचे आणि दाद द्यायचे. मी लहान
होतो त्यामुळे कळायचं/ आवडायचं नाही पण कुठेतरी बीज रुजत होतं.
जैचईच्या आजारपणाचा आणि मृत्यूचा त्यांच्यावर चांगलाच प्रभाव झाला. अंतू बरवा मध्ये अंतूशेठ एकदा त्यांच्या पत्नीबद्दल सांगताना म्हणतात " ही गेली आणि दारचा हापूस तेव्हापासून मोहोरला नाही " तसं काहीसं पपाचं झालं असावं. हे सर्व मला त्यावेळी उमगलं नव्हतं पण मागे जाऊन पाहताना एक दोन प्रसंग आठवतात आणि याची जाणीव होते. दिवसभर मुले कामानिमित्त घराबाहेर असायचे तेव्हा घरात एकटेपण हे सुद्धा असेल. मी फर्ग्युसनला कॉलेजात असताना किंवा नंतरही अनेक वेळा अधून मधून दुपारी त्यांच्या घरी जाऊन वाचत वगैरे बसायचो. आमच्यात खूप संवाद व्हायचा असे नाही पण निदान सोबत असायची.
१९९८ ला मी
अमेरिकेत आलो त्यानंतर एक दोनदा पुन्हा पुण्याला गेलो. दरवेळी त्यांची तब्येत बऱ्यापैकी खालावलेलीच होती. एका भेटीत मी गेलो तेव्हा ते पलंगावर
पहुडले होते. शरीर आणि स्मरणशक्ती दोन्ही क्षीण झालेलं. मला नीटसं ओळखलं कि नाही कळत
नव्हतं. मला अनावर झाले आणि त्यांचा हात हातात घेऊ मी तसाच अश्रू गाळत बसलो. परत आल्यानंतर काही दिवसातच बातमी आली कि पपा गेले.
मी हे सर्व का लिहितोय? वयाची पन्नाशी जवळ आली, आयुष्याची उतरण सुरु झाली, एकेक पान लागले गळावया व्हायला लागले, कि मागे वळून पहाणं आलं. विशेषतः आपल्यावर ज्यांचा विशेष प्रभाव असतो, संस्कार असतात, जिव्हाळा असतो त्यांच्याबद्दल. किंवा कदाचित आरती प्रभूंच्या ओळींसारखं काहीसं असावं "गेले द्यायचे राहून, तुझे नक्षत्रांचे देणे, माझ्यापास आता कळ्या आणि थोडी ओली पाने". पपांच्या आता माझ्याकडे आहेत त्या आठवणी आणि माझ्याकडे राहून गेलेलं त्यांचं एक पुस्तक, माझ्याहून अधिक वयाचं, पिवळसर पाने सुटी सुटी झालेलं आणि त्यांची स्वाक्षरी असलेलं. आणि आहेत काही सवयी, नीटनेटकेपणाची, कात्रणांची बुकमार्क्स करण्याची, पुस्तकांवर तारीख घालून स्वाक्षरी करण्याची....
सुरेश नायर
८ नोव्हेंबर २०२०
Sunday, November 1, 2020
Saturday, October 10, 2020
Rada (राडा) - A Short Marathi Film
A short entertaining homemade film made during the 2020 lockdown period and a sequel of Kadha (काढा), another short film https://www.youtube.com/watch?v=_7EbodVJAZ0&t=1s
Sunday, August 30, 2020
Man's Best Friend
Like Karen Blixen reminiscing in "Out of Africa" with the opening lines 'I had a house in Africa at the foot of Ngong hills', I want to say "I had a dog of my own, longtime back......" I don't have a dog now. Maybe someday. But I do have memories of a few I was close to.
Moti (Pearl) was a community dog. He belonged to no-one in particular yet he belonged to everyone in our Wada/ Chawl in Pune. I don't remember this but I have anecdotes of me, as a toddler, poking my fingers into Moti's eyes and him just shifting a bit away, but not once getting annoyed or agitated by it. His days during the week as to the go-to family for meals were sort of fixed. Daytime with some families, every night at Joshi's home for milk-poli except on Thursdays. That day of week was my father's day off and we had mutton for dinner so Moti was our guest of honor for the delicacies of leftover bones etc. Every once in a while, there would be news going around that the municipality 'bevarshi shwan pathak' van picked up Moti and someone from the building would go to get him liberated, claiming ownership. Why someone didn't adopt him officially I don't know. But the fact that he was freed and brought back every time, showed his worth to all of us. I don't remember distinctly what happened to him. The building was demolished years back, a modern business complex sitting in its place now on FC Road. Hopefully he died in peace before that, his soul resting in peace.
Jedi was mine. He came to our home, in my college years, just a few weeks old. A chubby, cuddly puppy, with shiny brown coat, that I fed milk to and coaxed to sleep on my lap. He was a mix of some sort, breeds and all that stuff not a common knowledge among us back home then. His coat, ears and body structure made it clear he had some pedigree rather than being just a mongrel. I had just watched Star Wars movies and chose Jedi as his name. But we referred to him as JD (as in the initials).
He would recognize my bike from far away and was ready to give his highly enthusiastic welcome (jumping and licking all over my face ) whenever I came home from outside. Once in a while when he somehow got loose, he would roam around the neighborhood, exploring the "gali ki kudiyan" and getting in fights with his competitors. Coming home was a bit hilarious affair, tail under his butt, head down, his behavior was like an errant child saying sorry, while I scolded and washed the mud off him. The bonding of love and friendship lasted for a few years, then for some logistical reasons we had to give him away to someone. It was a mistake I regret to this day.
Sunny was our friend's, Sapre's dog. I came to know him early on, while we used to have Natak practices at their home. Thanks to Jedi I am comfortable around dogs and like to pet them. Sunny loved the nuzzling/ neck rub, laying down on his back and poking with his paws, asking for more, if I stopped. My relationship with him was somewhat like a visiting grandparent or uncle, not being the primary caregiver but an occasional visitor who will pamper you. Rarely had I visited Sapre's without being greeted by Sunny, without the rub atleast once. While his end was a tragic loss to all of us, I was glad I got a chance to say a proper goodbye to him before he left for wherever angels reside.
Just a day or two back I was at my friend Prashant's house and while petting JJ, I suddenly realized I was calling him Sunny. A disrespect to JJ but I am sure he understands the feelings. I just need to move on and build more such friendships with these loving, loyal beings.
PS- Apart from the recent International Dog Day, these memories might also been triggered by a wonderful novel I read recently "The Friend" by Sigrid Nunez.
Suresh Nair
Aug 30, 2020
Thursday, August 27, 2020
Ganeshotsav 2020
2020 has been unusual in many aspects and a tamed down Ganapati celebration with only close family was one. However we were able to share this video on a Zoom call with many friends which made us feel as if celebrating together. It also gave a chance for a throwback to the past.
Friday, July 31, 2020
Neel Ponmane
Tuesday, July 21, 2020
निळ्या निळ्या पाखरा
Wednesday, July 1, 2020
Short Film - Friends
Saturday, June 6, 2020
काढा (Kadha) - A short film
Sunday, May 31, 2020
कधी रे येशील तू
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjgHiXRA6ahSPTMVr2VK9F3aylqkZdRGgdRDCsUSz6GwXFRvC_QJQzGRZy-k7f6zsOfjb6Knvsr1X888e1JClb07h-lqExK9M3obUnW9PKFhbN7kx86-2Sq_UMD2YuzoqUeTfUulVq9agk/s320/20201031_083329.jpg)
आशाताई स्वयंपाकघरात काम करताहेत. दारावरची बेल वाजते. वर्षा (त्यांची मुलगी) दार उघडते
वर्षा - आई ए आई
आशाताई - वर्षा मी कामात आहे दिसत नाही? कशाला हाक मारतेएस
वर्षा - आई बाबूजी आले आहेत
आशाताई (लगबगीने बाहेर येत) - बाबूजी.... तुम्ही असे अचानक
बाबूजी - आहेत तश्या चला. रेकॉर्डिंग आहे. स्टुडिओत जायचंय. खाली टॅक्सी थांबली आहे
आशाताई - पण मी ते कढाई गोश्त साठी मसाला वाटत होते. पंचमला खूप आवडते म्हणून आग्रह करत ....(बाबूजींच्या चेहऱ्याकडे पहात). वर्षा, आल्यावर मसाला वाटते. आलेच इतक्यात...
आशाताई (टॅक्सीत) - बाबूजी गाणं कुठलं ते तरी सांगा
बाबूजी - सुवासिनी मधील "कधी रे येशील तू"
आशाताई - बापरे, इतक्या वर्षानंतर पुन्हा गायचं. होईल का तितकंच चांगलं?
बाबूजी नुसतेच हसतात
स्टुडिओत कॅमेरे पाहून आशाताई गोंधळतात
बाबूजी - दुरदर्शनवर कार्यक्रम आहे. चित्रीकरण करणार आहेत
आशा - पण मी तर आहे तशी आले
बाबूजी - ते गुलदाणीतलं फुल माळा. छान दिसेल
बाबूजींच्या देखरेखीत सर्व तयारी होते. रेकॉर्डिंग सुरू होतं. पहिल्या टेकमध्ये OK मिळतो. आशाताई रेकॉर्डिंग रुम मधून बाहेर येतात. बाबूजींच्या चेहऱ्यावरचे भाव पाहून टॅक्सीतल्या प्रश्नाचं उत्तर त्यांना मिळतं. इतक्यात आशाताईंचं लक्ष त्यांच्या खोचलेल्या पदराकडे जातं
आशाताई - अरे बापरे. अशीच TV वर येणार की काय
बाबूजी - आशा तुझा तो तसाच राहिलेला खोचलेला पदर पाहून मला समजले की तू तुझ्या स्वयंपाकघरातून पूर्ण बाहेर आलीस आणि त्या गाण्यात तुझा जीव ओतलास. तुझ्या प्रश्नावर म्हणूनच मी हसलो. तुझ्या गाण्याची मला कधीच शंका नव्हती पण त्या पदराने मात्र पूर्ण खात्री झाली
आशाताई - तुमचे शब्द ऐकून मला पोटभर मिळालं पण पंचमसाठी अजून ते कढाई गोश्त करणं बाकी आहे. येते मी...
आणि मग ते केसात माळलेलं फुल तसेच विसरून आशाताई घरी येतात आणि मसाला वाटू लागतात.
Wednesday, May 27, 2020
Locked at Home
At a personal level also there were a lot of life learning experiences as we stumbled, adjusted, explored and thrived in the situation as time went by. Here is a short video that I created about my stay-at-home experience.
Sunday, April 12, 2020
एकांताचा वास
Spring ची चाहूल लागलीये. झाडांना नवीन पालवी फुटू लागली आहे. गवताची हिरवाळी दिवसेंदिवस वाढतेय. हवेत गारठा असला तरी जेव्हा ऊन असतं तेव्हा छान वाटतं. Patio वर, किंवा बाहेर चालायला गेलं की पक्षांची सुंदर किलबिलाट ऐकू येते.
वृक्षवल्ली आम्हां सोयरी वनचरे
पक्षीही सुस्वरे आळविती
सध्या घरीच मुक्काम आहे. कुणाशी गाठभेट नाही. कामसुद्धा घरूनच असतं. सुरवातीला अवघड गेलं. ऑफिस मधील water cooler chats, मित्रांसोबत पार्ट्या व इतर social engagements याची सवय झालेली. आपल्याशिवाय दुसऱ्याचं पान हलत नाही किंवा दुसऱ्याशिवाय आपलं ही समजूत हळूहळू विरतेय. एकलेपणातसुद्धा करण्यासारखं खुप काही आहे, in fact आपण असा एकांत मिळत नाही याची असून मधून तक्रार करायचो याची जाणीव होतेय. मग नुसतं acceptance नाही तर या एकांताचं सुख जाणवू लागलंय
येणे सुखे रुचे एकांताचा वास
नाही गुणदोष अंगा येत
नशिबानं घर आहे, डोक्यावर छत आहे. घरात सर्व सोयी आहेत. इंटरनेट व electonic उपकरणं आहेत. करमणुकी साठी खुप काही आहे. वेळ पुरणार नाही इतके TV वर कार्यक्रम आहेत. लायब्ररी बंद असली तरी ऑनलाईन खूप पुस्तके आहे. अधून मधून FB, WhatApp असतंच. व्यायाम, योगा, meditation याचा शरीर आणि मनाची अवस्था सांभाळायला उपयोग होतोय
आकाशमंडप पृथ्वी आसन
रमे तेथे मन क्रीडा करी
कंथा कमंडलू देह उपचारा
जाणवितो वारा अवसरू
प्रसंग अवघड असला की आपल्यातल्या अध्यात्म्याला उत येतो. भजन, अभंग यांची जरा जास्तच वाजणी होत आहे असं झालंय. Zoom वर हनुमानचालीसा, रामरक्षा वगैरेची सामूहिक पारायणं होतात असं ऐकलय. विठोबासोबत पोटोबा आलेच. त्यामुळे वेगवेगळ्या प्रकारच्या पाककृती करून त्याचे सेवन करणे (आणि virtual share करणे) हेही चालतं.
हरिकथा भोजन परवडी विस्तार
करोनि प्रकार सेवो रुचे
पण हे सर्व करून देखील बराचसा फावला वेळ असतो जेव्हा self reflection चालतं. जेव्हा कधी हे सर्व संपेल आणि पुन्हा सुरळीत होईल तेव्हा त्या सुरळीला, normalcyला एक नवीन वळण मिळालं असेल. कामधंदा, शिक्षण, भविष्याची नियोजने इतकच नाही तर नातीगोती, इतरांशी बांधिलकी या सर्वातच खूप बदल असेल. ती adjustment कशी असेल या सर्वाचा विचार करता करता दिवस कसे जातायत कळतच नाही
तुका म्हणे होय मनासी संवाद
आपलासी वाद आपणाशी
Tuesday, March 24, 2020
करुणा करो ना
तमसो मा ज्योतिर्गमय
पीडित तन का कष्ट मिटे
Tuesday, December 24, 2019
Composition in Nand Raag
Sunday, December 15, 2019
ध्यानस्थ झाले श्रीगजानन
Tuesday, December 3, 2019
असेल कारे देवा
Tuesday, October 29, 2019
दिवाळी
पुन्हा तो फराळ, पुन्हा ती रांगोळी,
Saturday, November 3, 2018
"हलोवीन"
एकदा एक हलवाईण(हलवायाची बायको) होती. ती फार वाईट होती. तिला मुले अजिबात आवडत नसत. ती मुलांना फसवायला गोड गोड शब्दात बोलवायची "अरे बाळांनो या, मी तुम्हाला छान छान मिठाई देते". मुले बिचारी खूप आशेने तिच्या दारात जायची. ती त्यांना मिठाई वाटायची. पण ती खरी नसायची. काही पदार्थ दूध खव्या ऐवजी पिठाचे असायचे. काही वरून खरे पण आत कडू कारले किंवा मिरचीचा ठेचा भरलेले असायचे. मुले बिचारी फसायची आणि पडके चेहरे, कडू-तिखट तोंडे घेऊन परत जायचे.
ये पावसा
ये पावसा मेघांचा रथ करुनी भेटून जा तू आनंदे बरसोनी संकेत देई माती मृदगंध शिंपडूनी वाराही गाई गाणी येणार तू म्हणोनी सृष्टीच आहे सारी तुजसाठ...
![](https://i.ytimg.com/vi/oCDylNHFKtE/hqdefault.jpg)
-
Recently I got to watch 'Sakharam Binder', a controversial Marathi play by Vijay Tendulkar. It was first brought on stage in 1972 b...
-
सुखाच्या कल्पना प्रत्येकाच्या निराळ्या कुणाला गुलाब हवा कुणाला बकुळीच्या कळ्या शेकडो श्वासांपैकी तेवढेच आठवतात मला जे...
-
आयुष्याच्या पूर्वार्धात खूप काही गोष्टी आपण ठरवतो, स्वप्न रंगवतो, इच्छा - आकांक्षा यांचे मनोरे रचतो. बरंच काही पूर्तीस येतं पण खूप क...